رئیس مؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی: تا پیش از پاندمی کرونا، تنها یک درصد دانشجویان کشور به طور مجازی تحصیل می‌کردند

رئیس مؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی اعلام کرد: براساس آخرین گزارش آموزش عالی کشور که مربوط به سال گذشته است، تا پیش از پاندمی کووید ۱۹ از حدود سه میلیون و ۳۰۰ هزار دانشجوی شاغل به تحصیل در دانشگاه‌های کشور تنها ۳۶ هزار نفر از این دانشجویان در سیستم آموزش مجازی تحصیل می‌کردند.

به گزارش روابط عمومی مؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی، دکتر حسین میرزائی در نشست نقد و بررسی کتاب «جستارهایی در آموزش عالی، علم و بحران کرونا در ایران» که توسط اندیشگاه سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران و با همکاری مؤسسه فرهنگی و هنری حافظ رویش فردا برگزار شد، با اشاره به این که در این کتاب، آموزش مجازی به عنوان مبحثی مستقل مطرح شده‌ است، اظهار داشت: علی‌رغم اینکه آموزش مجازی از سال‌های گذشته در کشور مطرح شده و زیرساخت‌های قابل قبولی نیز برای این طرح ایجاده شده‌ است؛ اما تاکنون اراده‌ای حمایتگر برای پیشبرد این مهم وجود نداشته است.

وی با اشاره به این که تا پیش از پاندمی اخیر تنها یک درصد از نظام آموزش عالی کشور رسماً در حوزه آموزش مجازی فعال بوده است، اظهار داشت: با شیوع ویروس کرونا از اسفند ماه سال گذشته، شاهد جهش بزرگی در این عرصه بودیم به طوری که ۱۰۰ درصد فعالیت‌های آموزشی در این نظام الکترونیکی انجام می‌شود. البته ارائه منابع و آموزش‌های سنتی در فضای مجازی توسط استادان را نمی‌توان آموزش الکترونیکی به معنای واقعی آن دانست ولی در مجموع با توجه به این که به طور ناگهانی با این شرایط مواجه شدیم، آموزش عالی ما عملکرد نسبتا مناسبی در این زمینه داشت و توانست روند آموزشی خود را ادامه دهد.

دکترمیرزائی خاطرنشان کرد: هم اکنون با رواج آموزش مجازی، والدین ۱۵ میلیون دانش آموز در کشور وارد عرصه شده‌اند که بی تردید اختلالاتی را در پیشبرد امور روزمره آنها ایجاد کرده است.

وی تصریح کرد: با تهیه این کتاب و مجموعه‌های دیگر سعی شده با بهره‌مندی از راهنمایی‌های صاحبنظران و اندیشمندان گام مثبتی برای مدیریت این بحران برداشته شود.

در ادامه این نشست، دکتر فریدون رحیم‌زاده، عضو هیئت علمی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری گفت: کتاب پژوهشی «جستارهایی در آموزش عالی، علم و بحران کرونا در ایران» که مشتمل بر ۴۰ مقاله است در شرایط ویژه و اضطراری در ابتدای شیوع ویروس کرونا  در کشور تهیه شد و هر نوع نقد و بررسی درباره کتاب باید ناظر به این مسئله باشد. در این زمینه می توان پیشنهاد داد که در ادامه این کار، دایره شمول متفکران این حوزه توسعه داده شود.

وی در ادامه بیان کرد: در اسفندماه سال گذشته با شیوع ویروس کرونا در کشور، دو بخشنامه به دانشگاه‌ها برای مدیریت این شرایط ابلاغ شد که در هر دو مورد، آموزش عالی کشور نشان داد که آمادگی چندانی برای مواجه شدن با این شرایط را ندارد. در آن زمان این بحث مطرح بود که وزارت عتف هم باید به عنوان یک بخش مجزا مانند وزارتخانه‌های دیگر تنها به کنترل کرونا در حوزه خود اکتفا کند یا به عنوان مهمترین نهاد علمی کشور، مسئولیت بیشتری نسبت به این معضل عمومی دارد؟ کتاب «جستارهایی در آموزش عالی، علم و بحران کرونا در ایران» توانست تا حدودی ضعف‌ها و ابهامات موجود در این زمینه را از میان بردارد.

دکتر رحیم‌زاده در عین حال در نقد این اثر گفت: گرایش عمومی کتاب این است که در اکثریت مقالات، نویسندگان ملاحظات کلی و سوابق ذهنی قبلی از مسئله را در مقاله آورده‌اند و در آخر مقاله خود هم گریزی به بحث کرونا زده‌اند. یعنی هر محقق بحث‌هایی را که در سال‌های گذشته درباره این موضوعات داشته تألیف کرده و در آخر مقاله و در نتیجه‌گیری، مسئله کرونا هم مطرح شده است. این از نقدهای قابل طرح درباره علوم انسانی است که آیا علوم انسانی، توان تطبیق با شرایط و مسائل جدید را دارد یا صرفا به بازآرایی مطالب قبلی می‌پردازد. به عقیده خود من، علوم انسانی این توانایی را دارد که به مسائل و نیازهای روز هم پاسخ بدهد.

وی گفت: خوب است مؤسسه در ادامه این کار برای تحلیل کیفی و تحلیل گفتمان از متفکرانی که در این کتاب مقاله داده‌اند، بخواهد با توجه به قبض و بسطی که در شش ماه اخیر در دانش و نگاه ما نسبت به کرونا ایجاد شده، مجدداً دیدگاه‌های خود که در مقالاتشان منعکس شده را با توجه به شرایط جدید بازنگری و ارائه کنند.

دکتر حسین ابراهیم‌آبادی، عضو هیئت علمی مؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی و رئیس مرکز نشر دانشگاهی هم با تأکید بر اهمیت خلاصه‌نویسی خصوصاً در مواردی مثل پاندمی کووید ۱۹ که لازم است مطالب در حداقل زمان به مخاطب منتقل شود گفت: بهتر بود مقالات کتاب حداکثر در دو، سه صفحه نوشته می‌شدند که البته این خلاصه‌نویسی، خیلی هم سخت است.

وی با بیان این که وزارت عتف و وزارت آموزش و پرورش ما در بحث آموزش الکترونیکی، سال‌ها غفلتی آگاهانه داشتند و در شرایط فعلی هم فرار به جلو داشتند، اظهار داشت: طبق گزارش‌های جهانی که مربوط به قبل از همه‌گیری کرونا است، ۸۰ درصد دانشگاه‌های دنیا دارای استراتژی مشخص برای همراهی و همنوایی با آموزش الکترونیکی بوده‌اند. در شرایطی که حداقل از سال ۱۹۹۸ ،نظام جهانی خصوصاً در بخش خدمات به سمت دیجیتال شدن رفته که آموزش هم یکی از سرفصل‌های مهم آن بوده، دانشگاه‌ها و مدارس ما کاملا به این رویکرد بی‌توجه بوده‌اند.

دکتر ابراهیم‌آبادی با بیان این که ذهن دیجیتال در مدیران و برنامه‌ریزان ما وجود ندارد، اظهار داشت: همین که شبکه «شاد» را بستر آموزش مجازی می‌بینیم، یعنی ذهنیت دیجیتال نداریم. در حالی ما تازه داریم درباره آموزش الکترونیکی حرف می‌زنیم و سخنرانی می‌کنیم که اکثر کتاب‌های آموزش الکترونیکی در دنیا، گزارش تجربه‌های عملی در این حوزه است. یعنی در این زمینه باید وارد عرصه شد و در عمل، باگ‌ها و مشکلات را دید. دنیا سال‌هاست که در حال تجربه آموزش مجازی است و در چنین شرایطی این که افرادی در کشور ما هنوز دنبال تحقیق یا حرف زدن درباره آموزش الکترونیکی هستند، عجیب است.

گفتنی است، نشست نقد و بررسی کتاب «جستارهایی در آموزش عالی، علم و بحران کرونا در ایران» که توسط انتشارات مؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی منشر شده است، در راستای بحث و بررسی نظام آموزش مجازی و در دسترس قرار دادن منابع به صورت دیجیتال با رعایت پروتکل‌های بهداشتی، روز سه‌شنبه ۱۸ شهریورماه ۱۳۹۹ در اندیشگاه سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران برگزار شد.

دسته بندی: اخباراخبار علمیتازه‌هاگفت‌و گونشست

نوشتن دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *