کتاب ره‌ش مصیبت‌های شهر تهران و شاید شهرهای مشابه را نشان می‌دهد

به گزارش روابط عمومی پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، دکتر رضا ماحوزی، عضو هیئت علمی و معاون اداری ـ مالی پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم در یادداشتی به برداشت خود از مطالعه کتاب ره‌ش پرداخته است که در ادامه از نظر شما می گذرد:

کتاب اخیرا منتشر شده و بسیار پرفروش ره‌ش نوشته رضا امیرخانی را خواندم. کتاب خوبی است با جزئیات فراوان و داستان پردازی نسبتا خوب. با هدف نشان دادن مصیبت های شهر تهران و شاید شهرهای مشابه. کودکی که به علت آلودگی هوا آسم دارد و مادری که درصدد نجات اوست.

در این کتاب نگاه کلاسیک در مرزگذاری های بسیار شدید و رادیکال بین دو نگاه وجود دارد. از یکسو زنی که ریشه دار است. به مادر بزرگ وصل است و حتی این اتصال را به رخ شهردار بی ریشه و غریبه می کشاند و از سوی دیگر همسر  شهرستانی مجذوب هیاهوی شهر بزرگ که آینده را در پیشرفت اداری و مالی خود می بیند و البته می خواهد خانواده را متقاعد کند که این به نفع خانواده است.

این دوگانه کلاسیک که در همه جا از مالیا تصویر زنی فهمیده و البته تنها عرضه می کند در این شهر دود گرفته، شلوغ و بی محبت، مستلزم فهمی خارج از شهر است از همین رو درویشی کوه نشین این تفهم را بر عهده می گیرد، زیرا اوست که از بلندی و از آسمان با پاراگلایدر خود به شهر مغموم می نگرد. اما در هر صورت این درویش فردی بیرونی است و در شهر نقشی ندارد چنانکه مالیا را هم از این دردسرها بدور می خواهد. گویا راهی برای نجات نمی بیند و منتظر است با نشانه پا کوبیدن سم اسب ها و پارس سگ ها این تمدن بتونی و آهنی و بی محبت یکسره نابود شود و اگر شد، تمدنی دگر جایگزین شود.

اینک بین دغدغه های مالیا و راه حل درویشی که مالیا و ایلیا را در آسمان با خود همراه کرده و از بالا بر سر عابران و مردمانش شماره ۱ (ادرار) را به اجرا درمی آورد و آنها را حذف شده می داند باید یکی را انتخاب کرد.

برای درویش حق با ایلیا و ایلیاها است و هر کس به این حق نزدیک شود محق می شود. ایلیا هوا را دوست دارد و می خواهد از راه هوا به گذشتگان وصل شود. این را بزرگترها از شهردار تا معاون شهردار منطقه و برج ساز دروغگو که بویی از فرهنگ و صداقت نبرده و منشی برج ساز نمی خواهد. آنها برای درویش حذف شده اند اما برای مالیا هنوز امیدی به برگشت هست. شاید برادران بسیجی که البته باز هم کامل نمی فهمند، نقطه ای از امید باشند. شاید زن هایی که به زن بودنشان هنوز نیندیشیده اند هم جای امید باشند.

قضیه پیچیده است. چه کسی باید شروع کند و از کجا؟ شاید مادر بودن و درخت را دوست داشتن و چند کار زیباشناسانه کوچک و البته مشارکتی موردنظر مالیا راه شروع خوبی باشد اما سخت است چون جامعه روحیه ای دیگر دارد؛ چنان که زن همسایه وقتی بچه های سرایدار را می بیند بچه خود را جمع و جور می کند و درواقع ذهنیت خود را نشان می دهد؛ ذهنیتی که به همه چیز وارونه نگاه می کند درست مثل ر ه ش بجای ش ه ر.

منبع: خبرگزاری مهر

دسته بندی: اخبار

نوشتن دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *